تصانيف او عبارتند از : مفتاح الشفاعة فى اقامة الصلاة و الجماعة ، ( چاپى ) ؛ اصلاح الرسوم ( چاپى ) ؛ تزكية الرحمن فى تقوية الايمان ؛ فوائد القرآن ( اردو ) ؛ فضائل و اثرات آيات قرآن ( چاپ جعفرى ، 1313 ه ق ) ؛ الكلام الحسن ؛ ارغام الماكرين و افهام الحائرين ، ( سه رساله ) رساله در رد انذار الناظرين رساله يا على مدد و تصحيح البراهيم فى رد ما اورد على ارغام الماكرين ؛ حجة الايمان در لزوم استجابت دعاى نبى و امام ؛ الحجة القاطعة در جواب اقام الحجة ؛ تدمير الخائبين در جواب تكبيت الخائنين ؛ تفضيح السارقين ؛ قتل المحاربين در رد اسكات المجانين ؛ ايقاظ النائمين در رد تنبيه الغافلين ؛ فضل الصمد فى استفهام ما فى القول الاسد فى ترجمة يا على مدد ( چاپ 1906 م ) ؛ اعلان مدق القرآن ؛ القول الاشد لرد ما فى قول الاسد ( فارسى ، اردو ، 20 صفحه ) ؛ مواعظ مرتضويه ، سى سخنرانى ؛ دفع الملال بكشف فضائل الآل در جواب كشف الحال با جمال المقال ؛ افهام الحائرين ( 200 صفحه رد عقايد عابد حسين ، 1330 ه ق ، 1906 م ) ؛ نصيحة الناصب در رد فضيحة الكاذب ( 20 صفحه ، اردو ، چاپ 1906 م ) ؛ بركات احمديه ، فوائد كربلائيّه در رد تحفهء ارتضائيّه ؛ سوانح ائمه عليهم السّلام ( چاپى ) . سيد على مهدى و سيد محمد هادى از فرزندان او به شمار مىروند . محمد مرتضى ، پرفسور 1308 ه ق / 1890 م 1346 ه ق / 1928 م پرفسور مولانا سيد محمد مرتضى بن حكيم سيد على نقى بن آل على در بلوك « نگينه » به دنيا آمد . ممتاز حسن تاريخ ولادتش را 1890 م نوشته است . محمد مرتضى شخصا راه تحصيل علم را پيش گرفت و از استادان مختلف به دريافت مدارك لازم نايل آمد و در محضر پدر خود به آموختن علم طب پرداخت و بعلاوه امتحانات مولوى فاضل و منشى فاضل را هم با موفقيت گذراند و مدتى نيز در نگينه به تدريس مشغول شد و در الله‌آباد رفت با محمد اسماعيل ، پرفسور كالج مشن ملاقات كرد ، پرفسور مدرس زبان عربى و فارسى و نيز مسيحى مذهب بود . وى مولانا محمد مرتضى را در سال 1923 م به لاهور دعوت كرد ، در همان زمان مولوى محمد باقر از كالج مشن بازنشسته شده بود بنابراين مولانا محمد مرتضى به جاى وى منصوب شد و براى اين سمت از وى خواسته شد تا مقاله‌اى بنويسد . مقالهء وى تحت عنوان « انّ الدّين عند اللّه الاسلام » بود . مولانا محمد مرتضى اديب ، شاعر ، طبيب و فيلسوف بود و سخنرانيهايش اثر خاص داشت .